Objectives:
Ramy prawne dla rozwoju i stosowania AI stanowi unijne rozporządzenie. Implikacją tej konstrukcji jest pozostawienie całkowicie poza prawną regulacją sfer, które wyłączone są z zakresu zastosowania prawa UE. Celem artykułu jest wskazanie na te wyjątki oraz postawienie pytań o konsekwencje takiego rozwiązania. W artykule postawione są pytania o to, czy faktycznie pozostawienie tych obszarów rozwiązaniem pożądanym czy konieczna jest regulacja w prawie krajowym?

Methods:
W artykule wykorzystane zostały metody teoretyczne, w tym analiza i krytyka literatury przedmiotu oraz regulacji prawnych

Results:
Biorąc pod uwagę różnorodną strukturę, kompetencje oraz system nadzoru nad podmiotami z obszaru bezpieczeństwa i służbami specjalnymi w poszczególnych państwach, stworzenie zunifikowanych reguł wydaje się być niemożliwe. Także uwzględniając charakter zadań z obszaru bezpieczeństwa i zmienność w czasie priorytetów – konsensus na poziomie ponadnarodowym może być niezwykle trudny. W takim przypadku krajowa – autonomiczna regulacja prawna uwzględniająca specyfikę środowiska prawnego, realiów krajowych oraz zadań w obszarze bezpieczeństwa może być salomonowym rozwiązaniem, w szczególności jeżeli standardy unijne dotyczące ochrony prywatności oraz etycznego rozwoju systemów AI potraktuje się jako standard minimalny, który będzie wdrożony do krajowych rozwiązań sektorowych.

Conclusions:
W ramach instrumentów krajowych poza kwestiami związanymi z nadzorem ogólnym nad modelami i systemami SI, autonomiczna regulacje dotyczące wykorzystywania systemów sztucznej inteligencji do celów bezpieczeństwa narodowego powinna obejmować co najmniej: 1) określenie zasad nadzoru nad stosowanymi modelami i systemami sztucznej inteligencji 2) wskazanie, czy dopuszczalne jest wykorzystywanie zakazanych systemów sztucznej inteligencji, na przykład z wykorzystaniem technik podprogowych, 3) określenie obowiązków podmiotów wykorzystujących systemy wysokiego ryzyka oraz 4) określenie ścieżki zgłaszania poważnych incydentów.