Cele:
Celem niniejszego artykułu jest analiza technologii deepfake – ze szczególnym uwzględnieniem charakterystyki tego zjawiska, jego definicji oraz zasad działania – a także porównanie go z innymi formami manipulacji cyfrowej i wskazanie jego znaczenia w kontekście zagrożeń społecznych. Praca koncentruje się na identyfikacji cech odróżniających deepfake od innych rodzajów manipulacji cyfrowej oraz na omówieniu czynników wpływających na jego rosnącą skuteczność i powszechność.

Metody:
Zastosowana metoda badawcza polegała na analizie i krytycznym przeglądzie literatury przedmiotu, w tym publikacji naukowych, raportów instytucjonalnych oraz opracowań eksperckich dotyczących technologii generatywnych i dezinformacji cyfrowej. Metodę tę uzupełniono analizą porównawczą wybranych definicji i klasyfikacji zjawiska „deepfake”, co pozwoliło na syntetyczne ujęcie tego zagadnienia.

Wyniki:
Wyniki analiz wskazują, że deepfake’i stanowią jakościowo nowy etap w rozwoju manipulacji cyfrowych, charakteryzujący się wysokim stopniem realizmu, automatyzacją procesu tworzenia oraz zdolnością do naśladowania indywidualnych cech ludzkich, takich jak wygląd, głos czy mimika. Mechanizmy tej technologii opierają się na dynamicznym uczeniu się modeli sztucznej inteligencji na dużych zbiorach danych, co prowadzi do stopniowego zacierania się granicy między treściami autentycznymi a syntetycznymi.

Wnioski:
Podsumowując, uznano, że technologia deepfake stanowi istotne wyzwanie dla współczesnych społeczeństw informacyjnych, wpływając na wiarygodność komunikacji medialnej, zaufanie społeczne oraz bezpieczeństwo informacji. W związku z tym niezbędne jest podejście interdyscyplinarne, łączące technologie wykrywania, regulacje prawne oraz edukację medialną.