Cele:
Celem niniejszego artykułu jest próba zidentyfikowania metod przeciwdziałania cyberprzestępczości, które skutecznie zniechęcałyby sprawców do kontynuowania przestępczej działalności, a także uporządkowanie tych metod w sposób umożliwiający organom ścigania wybór dostępnych rozwiązań. W artykule postawiono tezę, że znaczące ograniczenie cyberprzestępczości jest możliwe, wymaga jednak wprowadzenia radykalnych zmian legislacyjnych oraz dostosowania systemu prawnego do dynamicznie ewoluujących zagrożeń w cyberprzestrzeni. Inspiracją do powstania niniejszego tekstu były obserwacje poczynione przez autora podczas stażu badawczego w jednej z europejskich jednostek policji specjalizujących się w zwalczaniu cyberprzestępczości.

Metody:
Niniejszy artykuł ma charakter teoretyczno-analityczny i opiera się na zastosowaniu metod właściwych dla nauk społecznych, w szczególności nauk o bezpieczeństwie. Celem metodologicznym było zbadanie możliwych sposobów skutecznego przeciwdziałania cyberprzestępczości, z uwzględnieniem rzeczywistych incydentów zaobserwowanych w różnych krajach. Badanie przeprowadzono w oparciu o analizę wtórnych źródeł wiedzy, stosując podejście jakościowe.

Wyniki:
Macierz działań organów ścigania w zakresie przypisywania cyberprzestępstw, likwidacji infrastruktury przestępczej oraz eliminacji zagrożeń (L0CATE)

Wnioski:
Przedstawione przykłady, uporządkowane w ramach modelu L0cate, potwierdzają – zgodnie z tezą pracy – że możliwe jest znaczące ograniczenie cyberprzestępczości. Wymagałoby to jednak wprowadzenia szeregu radykalnych zmian legislacyjnych oraz dostosowania systemu prawnego do dynamicznie ewoluujących zagrożeń w cyberprzestrzeni.