Objectives:
Celem artykułu jest analiza procesu wyłaniania się polityki cyfrowej UE, a także założenia globalnej strategii cyfrowej UE, opublikowanej w 2025 roku oraz jej konsekwencje dla dalszych działań UE i państw członkowskich w kształtującym się globalnym ładzie cyfrowym.

Methods:
W pracy wykorzystano metodę komparatystyczną, a także nowego instytucjonalizmu, w tym głównie neoinstytucjonalizmu racjonalnego wyboru oraz międzynarodowego, jak dwóch ujęć uzupełniających tradycyjne metody badawcze stosowane w naukach społecznych jak metoda instytucjonalno-prawna czy metoda decyzyjna.

Results:
W efekcie dokonanej analizy sformułowano kilka zasadniczych wniosków: Rewolucja i transformacja cyfrowa stają się głównymi obszarami decydującymi o tempie i zakresie procesów innowacyjnych zarówno w ujęciu technologicznym, jak i społeczno-instytucjonalnym. Dynamika, skala i zakres tych procesów będą decydowały o międzynarodowej pozycji konkurencyjnej zarówno przedsiębiorstw, jak i państw czy organizacji międzynarodowych. UE jako organizacja międzynarodowa posiada zdolności formalno-prawne, jak i zasoby, aby współkreować, jako jeden z liderów, globalny porządek cyfrowy. W ujęciu koncepcji proces tego współkreowania opiera się na podejściu nowej metody międzyrządowej z elementami właściwymi dla sieci polityki i governance. UE i państwa członkowskie począwszy od 2015 roku dynamicznie tworzą strukturę regulacyjną w obszarze unijnej polityki cyfrowej, czego odzwierciedlaniem są założenia i podjęte działania w ramach programu politycznego pn. „Droga ku cyfrowej dekadzie 2030”.

Conclusions:
Przedstawiona do realizacji globalna strategia cyfrowa UE jest kolejnym narzędziem w kierunku wzmacniania głosu UE i państw członkowskich w globalnym systemie zarzadzania cyfrowego. Przywołanych pięć obszarów interwencji wskazują wyraźnie, iż sektory strategiczne, nowe technologie cyfrowe, e-bezpieczeństwo i e-obrona, jakość e-infrastruktury dla obywateli stanowią filary przyszłych działań UE w obszarze polityki cyfrowej.