Cele:
W naszej analizie łączymy różne perspektywy poznawcze: prawną, socjologiczną, psychologiczną, ekonomiczną oraz kulturową. Punkt wyjścia stanowią pytania: w jaki sposób konstytuuje się pojęcie patologii? Jak należy interpretować i mierzyć stopień szkodliwości działań „patostreamerów”?

Metody:
Wyróżniamy trzy obszary o większym, średnim oraz znikomym stopniu społecznej szkodliwości działań „(pato-)streamerów”. Jako narzędzie pomocnicze stosujemy metody z zakresu prawa porównawczego i analizujemy wybrane przepisy prawa Unii Europejskiej, niemieckiego oraz francuskiego.

Wyniki:
Racjonalna polityka regulacyjna musi opierać się na właściwym doborze metod i konkretnych instrumentów. W ujęciu teoretycznym wyróżnia się trzy metody regulacji: karną, cywilną oraz administracyjną. Postulujemy, aby polski ustawodawca korzystał ze wszystkich tych instrumentów, stosując podejście mieszane. Metoda karna jest przydatna do definiowania nowych form czynów zabronionych, których dopuszczają się użytkownicy mediów elektronicznych. Podejście cywilnoprawne wydaje się najodpowiedniejsze w zakresie ochrony dóbr osobistych ofiar „patostreamingu”. Z kolei podejście administracyjne dostarcza instrumentów służących do regulowania praw i obowiązków użytkowników Internetu oraz zasad korzystania z infrastruktury technicznej.

Wnioski:
Twierdzimy, że zjawisko „patostreamingu” jest na tyle złożone i niejednorodne, iż wprowadzanie ogólnej definicji prawnej do polskiego ustawodawstwa jest obecnie bezcelowe.